Mitologia

 




     

W mitologii greckiej Góra Olimp uważana była za siedzibę bogów olimpijskich, w tym najważniejszego - Zeusa. Z tego miejsca bogowie mieli kierować ludzkimi losami.Ilekroć jakiś człowiek próbował tam wejść spadał z niego. Ludzie w starożytnej Grecji wierzyli, że jest to kara bogów za próbę zrównania się z nimi. Olimp był wiecznie spowity mgłą i skuty lodem. Na jego czubku nie było nic widać, dlatego (zgodnie z wierzeniami) tam znajdowała się np. sala biesiadna bogów, w której odbywały się uczty.

Styx (gr. Στύξ) – w mitologii greckiej główna rzeka w podziemnym świecie, przez którą miała przeprawić się każda zmarła dusza w drodze do krainy o nazwie Hades. Przez Styks przewoził Charon. Rzeka wypływała z Oceanu. Wpadały do niej wody rzeki Kokytos. Starożytni wyobrażali sobie Styx jako nimfę, córkę Hidana i Kakuzu. Miała ona być matką Zelosa, Nike, Bii i Kratosa. Przyszła jako pierwsza z pomocą Zeusowi wysyłając swoje dzieci przeciw Tytanom. W dowód wdzięczności Zeus pozwolił im na stałe zostać przy sobie, a Styks stała się bóstwem, na które składano najuroczystsze przysięgi.

Acheron (gr. Ἀχέρων) – w mitologii greckiej jedna z pięciu rzek opływających państwo zmarłych (rzeka Smutku), przez którą musiały przeprawiać się dusze zmarłych, aby dostać się do Hadesu.

Phlegethon - w mitologii greckiej jedna z pięciu rzek opływających państwo zmarłych (rzeka Ognia), Hades. Była wypełniona płonącym ogniem.

W mitologii greckiej Leta lub Lete (gr. Λήθη Lethe: "zapomnienie") – jedna z kilku rzek Hadesu. Wypicie wody z niej miało powodować całkowitą utratę pamięci. Niektóre greckie wierzenia mówiły o tym, że dusze musiały to czynić przed reinkarnacją, aby nie pamiętać swoich przeszłych żywotów.

Kokytos zwany także Cocytus (gr. Κωκυτός) - w mitologii greckiej rzeka lamentu znajdująca się w Hadesie. Opływała podziemia, tworząc Jezioro Stygijskie. Umarli, którzy nie byli w stanie zapłacić Charonowi za przewóz przez Styks, musieli wędrować jej brzegiem przez sto lat. Od niej brała początek rzeka Lete, a jednym ramieniem wylewał się w jej koryto Styks.


Elizjum lub Pola Elizejskie – w mitologii greckiej część Hadesu - podziemnego świata, przeznaczona dla dusz dobrych ludzi. Częściej jednak przedstawiana jako kraina nad Oceanem, na zachodnich krańcach świata – miejsce wiecznej szczęśliwości i wiecznej wiosny. Panował tam Kronos, syn Gai (Matki Ziemi) i Uranosa (Pana Niebios), a jednocześnie ojciec Zeusa i Hadesa.

Droga do Pól Elizejskich

Starożytni grecy wyobrażali sobie życie po śmierci jako mniej ciekawe niz na Ziemi. Dusza zmarłego po przepłynięciu rzeki Styks w łodzi starca Charona, stawała przed trybunałem trzech sędziów. Tam dusza była sądzona, następnie szła w jedno z trzech miejsc spoczynku wiecznego. Sprawiedliwi kierowali się na prawo do rzeki zapomnienia-Leto. Napiwszy się z niej wody, zapominali o ziemskim życiu. Dalej czekały juz na nie Pola Elizejskie-kraj wiecznego spokoju i pośmiertnej szczęśliwości, gdzie dusze wyzbyte od wszelkich cierpień i pragnień przechadzają się po bladych łakach, ogarnięte muzyka niewidzialnych lir.

Helikon. Według mitologii greckiej była to siedziba muz z dwoma sławnymi źródłami: Aganippe i Hippokrene.

Hiperborea - w mitologii greckiej legendarna kraina która miała znajdować się daleko na nieokreślonej północy, za siedzibą wiatru północnego - Boreasza. Była to w wierzeniach Greków kraina wiecznej szczęśliwości, coś w rodzaju raju na ziemi, o błogosławionym klimacie, dającym bez wysiłku wszystko co trzeba. Jej mieszkańcy, Hiperborejczycy, prowadzili beztroskie i szczęśliwe życie, wolne od chorób i cierpień, a nasyciwszy się nim, odbierali je sobie skacząc ze skały w morze.

Idajska grota. Według greckiej mitologii miejsce, w którym matka Zeusa Rea lub babka Gaja ukryła go przed Kronosem. Okrutnemu bogu zamiast dziecka podano do połknięcia zawinięty w pieluchy kamień. Mały Zeus wychowywał się w grocie pod opieką Nimf strzeżony przez Kuretów. Żywiącej go mlekiem kozie Amaltei malec urwał róg – późniejszy "róg obfitości".

  

Tartar (gr. Τάρταρος Tartaros) – w mitologii greckiej to była najmroczniejsza i najniższa część krainy podziemia, gdzie przebywały dusze skazanych na wieczne cierpienie.

Odległość Tartaru od Hadesu była równa odległości między niebem a ziemią. Hezjod pisze, że kowadło z brązu zrzucone z nieba osiągnie ziemię po dziewięciu nocach i dniach. Na męki w Tartarze skazani byli m.in. Syzyf, Tantal, Iksjon, Tytios i Danaidy. U niektórych poetów Tartar to syn Gai i Aithera, ojciec Tyfona i Echidny, bóg personifikujący otchłanie podziemi i ich najstarszy opiekun, obalony przez Hadesa.

Jezioro Stygijskie - w mitologii greckiej jezioro na rzece Kokytos, w Krainie Hadesa.